اسم تو قشنگ ترین اسم

اسم تو زیباترین اسم

اسم تو همیشه قلبم  میتپه برای اسمت

نون اسمت مثه ناجی   شده ناجی قلبم

یای اسمت مثه یاور برا این قلب شکستم

لا ء اسمت مثه  لحظه های امید برا این دل شکستم

واو اسمت مثه  واکسن برا این تن خستم

فای اسمت مثه  فانوس توی این دنیای تاریک

راء اسمت مثه روزنه امید برا این دله همیشه عاشق

اسم تو قشنگ ترین اسم

اسم تو زیباترین اسم

اسم تو برای قلبم شده یک نام مقدس

چونکه این نام مقدس برا عشق  اول  آخرمه  

عاشق اسمت شدم چون تا ابد عاشقتم 

دل من به این امیده به وصالت                                                                تا بتونه تا ابد پیشت بمونه

صبح بى تو رنگ بعد از ظهر یك آدینه دارد

بى تو حتى مهربانى حالتى از كینه دارد

بى تو مى گویند تعطیل است كار عشقبازى

عشق اما كى خبر از شنبه و آدینه دارد

جغد بر ویرانه مى خواند به انكار تو اما

خاك این ویرانه ها بویى از آن گنجینه دارد

خواستم از رنجش دورى بگویم یادم آمد

عشق با آزار خویشاوندى دیرینه دارد

در هواى عاشقان پر مى كشد با بى قرارى

آن كبوتر چاهى زخمى كه او در سینه دارد

ناگهان قفل بزرگ تیرگى را مى گشاید

آن كه در دستش كلید شهر پر آیینه دارد

 اینک بشنویم که عقل و عشق هر یک چه نوایی می سازند و چه سازی می نوازند : عقل گوید : من تیغ استدلالم . عشق گوید : من شمشیر اضمحلالم . عقل گوید : من متکی به دلیلم . عشق گوید : تا پای بند دلیلی ، ذلیلی . عقل گوید : تا با عصای من نروی به مقصد نرسی . عشق گوید : تا به آتش من نابود نشوی به بود نرسی . عقل گوید : مواظب خود باش و گوش به فرمان هوش کن . عشق گوید : از خود بگذر و ما و من را فراموش کن . عقل گوید : همه چیز برای تو . عشق گوید : تو و همه چیز برای او . عشق گوید : در راه معشوق جان فدا کن . عقل گوید : کار خطرناکی است ترک ماجرا کن . عقل دام انسانها است برای شکار کردن دقایق دنیای مادی و جلب لذت . عشق کمند الهی است برای رساندن به حقایق عالم معنی و اصل وحدت . عقل بر پایۀ دانش است و استدلال و اقتباس ، عشق بر اساس بینش است و عنایت و احساس . عقل دریا را از قطره شناختن است ، عشق قطره را دریا ساختن است . عقل مبنای خود نمائی و ناز است ، عشق مایۀ جانبازی و نیاز است . باید دانست که : عقل وزیر امین " من " است و عشق سپهسالار روح . لشکر عقل نفس و صفات نفس و بافتۀ خلق است ، در حالی که لشکر عشق صفات روح و یافتۀ حق است . در بعضی افراد ممکن است تعدادی از لشکریان عشق برای عقل کار کنند ، در حالیکه معتقدان و پیروان روح اند . عقل در میدان دل ناصح و حافظ " من " است . اما عشق سرداری است آتش افروز و هستی سوز که بر عقل و لشکرش می تازد تا آنها را شکست دهد و کشور دل را به تصرف آورد . آنگاه سردار پیروز عشق " من " را در بند کشد . عقل را اسیر و فرمانبر خود سازد . سلاح خود خواهی و غرور آنها را بگیرد و دور اندازد . نقد هوا و هوس خزینۀ آنان را به تاراج دهد . لباس بی اساس صفات سپاهیان نفس را از تنشان در آورد و تافتۀ جدا بافتۀ لشکریان روح را که صفات انسانهای کامل است بر آنها پوشاند و نفس را مطمئنه سازد و در ملک دل مدینۀ فاضلۀ وحدت و صلح و صفا را بنیاد کند . نقش تصوف هواداری لشکر عشق است برای تسخیر عرصۀ دل و رسیدن به مدینۀ فاضله . 

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، ترا با لهجه ی گل های نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید ، با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنّای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا ، شاید خطا کردم

و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا ، تا کی ، برای چه ،

ولی رفتی و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بال هایش غرق اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو

تمام هستی ام را از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو

هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آن که می دانم تو هزگز یاد من را

با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد !

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم . 

اسم تو قشنگ ترین اسم

اسم تو زیباترین اسم

اسم تو همیشه قلبم  میتپه برای اسمت

نون اسمت مثه ناجی   شده ناجی قلبم

یای اسمت مثه یاور برا این قلب شکستم

لا ء اسمت مثه  لحظه های امید برا این دل شکستم

واو اسمت مثه  واکسن برا این تن خستم

فای اسمت مثه  فانوس توی این دنیای تاریک

راء اسمت مثه روزنه امید برا این دله همیشه عاشق

اسم تو قشنگ ترین اسم

اسم تو زیباترین اسم

اسم تو برای قلبم شده یک نام مقدس

چونکه این نام مقدس برا عشق  اول  آخرمه  

عاشق اسمت شدم چون تا ابد عاشقتم 

دل من به این امیده به وصالت                                                                تا بتونه تا ابد پیشت بمونه

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم 
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم
اندوه من انبوه تر از دامن الوند 
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم 
یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است 
تنها سر ِ مویی ز سر ِ موی تو دورم 
ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم 
بگذار به بالای بلند تو بیالایم 
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

يک روز آموزگار از دانش آموزاني که در کلاس بودند پرسيد آيا مي توانيد راهي غير تکراري براي ابراز 
عشق ، بيان کنيد؟ 
برخي از دانش آموزان گفتند با بخشيدن عشقشان را معنا مي کنند.
برخي «دادن گل و هديه» و «حرف هاي دلنشين» را راه بيان عشق عنوان کردند. شماري ديگر هم 
گفتند «با هم بودن در تحمل رنجها و لذت بردن از خوشبختي» را راه بيان عشق مي دانند.
در آن بين ، پسري برخاست و پيش از اين که شيوه دلخواه خود را براي ابراز عشق بيان کند، 
داستان کوتاهي تعريف کرد: 
يک روز زن و شوهر جواني که هر دو زيست شناس بودند طبق معمول براي تحقيق به جنگل رفتند. 
آنان وقتي به بالاي تپّه رسيدند درجا ميخکوب شدند.
يک قلاده ببر بزرگ، جلوي زن و شوهر ايستاده و به آنان خيره شده بود. شوهر، تفنگ شکاري به 
همراه نداشت و ديگر راهي براي فرار نبود.
رنگ صورت زن و شوهر پريده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترين حرکتي نداشتند. ببر، آرام به 
طرف آنان حرکت کرد. همان لحظه، مرد زيست شناس فريادزنان فرار کرد و همسرش را تنها 
گذاشت. بلافاصله ببر به سمت شوهر دويد و چند دقيقه بعد ضجه هاي مرد جوان به گوش زن 
رسيد. ببر رفت و زن زنده ماند.
داستان به اينجا که رسيد دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد.
راوي اما پرسيد : آيا مي دانيد آن مرد در لحظه هاي آخر زندگي اش چه فرياد مي زد؟
بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است!
راوي جواب داد: نه، آخرين حرف مرد اين بود که «عزيزم ، تو بهترين مونسم بودي.از پسرمان خوب 
مواظبت کن و به او بگو پدرت هميشه عاشقت بود.››
قطره هاي بلورين اشک، صورت راوي را خيس کرده بود که ادامه داد: همه زيست شناسان مي 
دانند ببر فقط به کسي حمله مي کند که حرکتي انجام مي دهد و يا فرار مي کند. پدر من در آن 
لحظه وحشتناک ، با فدا کردن جانش پيش مرگ مادرم شد و او را نجات داد. اين صادقانه ترين و بي 
رياترين ترين راه پدرم براي بيان عشق خود به مادرم و من بود

قسم به هر چه بخواهي قسم به تو

دنياي من تويي كه فقط مي دهم به تو

ديگر سكوت و شعر و خيابان بهانه است

در خويش مي زنم قدم ومي رسم به تو

آن شبانگاه که دل بر سر راهت دادم

  بنده عشق تو گشتم تو شدی بنیادم

طالع سعد من از یاد نگاه تو بود

چشم زیبای خمارت نرود از یادم